ΤΑΣΟΥ ΘΑΛΕΙΑ

Η Θάλεια Τάσου γεννήθηκε στον Πάνω Αμίαντο της Κύπρου, όπου έζησε τα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής της. Κατόπιν, πέρασε τα εφηβικά της χρόνια μέχρι το τέλος του Γυμνασίου στον Καλοπαναγιώτη της Κύπρου, πατρίδα των γονιών της. Σπούδασε στο Παρίσι, όπου απέκτησε διπλώματα στην Κοινωνιολογία, τη Γαλλική φιλολογία, τη Λογοτεχνία και τα Παιδαγωγικά.

Αργότερα, σπούδασε Νομική στο Μόντρεαλ, όπου διαμένει από το 1976, ασκώντας το επάγγελμα της δικηγόρου. Δίδαξε επίσης Κοινωνιολογία, Γαλλικά και Ελληνικά, σε κολέγια και σχολεία της ελληνικής κοινότητας. Δημοσίευσε άρθρα νομικού και πολιτικού περιεχομένου. Γράφει από τα μαθητικά της χρόνια.

Ποιήματα και πεζά της δημοσιεύτηκαν σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά και ανθολογίες. Επίσης, ποιήματά της μεταφράστηκαν στα γαλλικά και τα αγγλικά, ενώ η ίδια μετέφρασε ποίηση από τα ελληνικά στα γαλλικά και τα αγγλικά.

Τελευταία, εκτός από το γράψιμο, ασχολείται με το σχέδιο και τη ζωγραφική (μεταξύ άλλων: πορτραίτο, τοπία, νεκρή φύση, ζωντανό μοντέλο, κ.λ.π.) και έχει πάρει μέρος σε διάφορες συλλογικές εκθέσεις.

Εργογραφία

Ποιητική Συλλογή: Κατάθεση, Εκδόσεις Γερμανός, 2023

I

Κάθε που περνώ

απ’αυτήν τη στροφή

αγναντεύω πέρα

τη θάλασσα.

Να’ ναι άραγε

η θάλασσα

του Ξερού;

Μια δρασκελιά

τόσο κοντά

μα και τόσο

μακριά!

Το μυαλό

το κυριεύει

η τρέλα,

θέλει

να ορμήσει

να κατηφορίσει

σαν ζαρκάδι

σαν μέλισσα

σαν πεταλούδα

σε παλιά

γνώριμα μέρη.

Στο λεωφορείο

της γραμμής

για τη Μόρφου

περνώντας

από Λεύκα

Πεντάγυια

στρωμένη

η διαδρομή

με χιλιάδες

κόκκινες

παπαρούνες.

Νά κι η  κόκκινη

παραλία

του Ξερού.

Το προσκύνημα

στον Αϊ-Μάμα

επιστρέφοντας

από την τράπεζα

στη Μόρφου

με τα σπίτια

χωμένα

στις πορτοκαλιές

τη στάση στη Λεύκα

και την αγορά

της καθιερωμένης

σακούλας

με πορτοκάλια

σιεκκέρικα. (*)

II

Στη Λεύκα

το φθινόπωρο

μαζεύαμε κι εμείς

τις ελιές

πιτσιρίκια.

Τις βακλούσαν (*)

με καλάμια

οι μεγάλοι.

Μια αναμνηστική

φωτογραφία

μας το θυμίζει.

Κάποτε μας

Βοηθούσε

και μια Τουρκάλα

γειτόνισσα

που μας έφερνε

καμιά φορά

ξεροτήγανα.

III

Μα εδώ

και μισό

αιώνα

σχεδόν

δεν τολμούμε.

Θολώνει

το μυαλό

μα δεν τολμούμε

με τη λογική

να πάρουμε

τη στροφή.

Με δυσκολία

πατάμε το φρένο

στην επιθυμία

να παραβούμε

τη λογική.

Ώς πότε;

Οϊμέ!

IV

Ας όψονται

αυτοί που

μαγάρισαν

τις παιδικές

αναμνήσεις.

V

Σαν τις γάτες

του Αϊ-Νικόλα

το φαρμάκι

ξεχειλίζει

και μας τρώει

το συκώτι.

VI

«Νήσος τις έστι»

Μας λέει ο ποιητής

«έσσεται ήμαρ»

θέλω ενδόμυχα

να πιστεύω.

Στο μεταξύ

σαν ποντίκια

αχόρταγα

μας ροκανίζουν.

VII

Όμως

εμείς

το πείσμα

εκεί

αυτή

η γη

είναι δική μας!

(*) Σιεκκέρικα, ποικιλία πορτοκαλιών με γλυκιά γεύση.

(*) Βακλώ, ραβδίζω τους καρπούς των δέντρων για να πέσουν στο έδαφος και να μπορέσω να τους μαζέψω.