Γαλανού Αλεξάνδρα

Γεννήθηκε στη Λάρνακα. Σπούδασε Κοινωνιολογία στη Νέα Υόρκη με μεταπτυχιακές σπουδές στη Κοινωνική Ψυχολογία.

Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές:

«Ανάμεσα στο ζαφειρί και το γήινο» (1996), «Συγκάτοικοι του Ορίζοντα» (2000), «Στις γωνιές των λέξεων» (2008) από τις Εκδόσεις Σμίλη στην Αθήνα.

«Παρενθέσεις και εισαγωγικά» (Εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2016) στη βραχεία λίστα των υποψηφίων για βράβευση με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης.

Τo 2003 τιμήθηκε με το Βραβείο Ποίησης Κώστα Μόντη.

Ποιήματα της έχουν συμπεριληφθεί σε ποιητικές ανθολογίες ελληνικές και ξένες. Ποιητικές συλλογές της έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, ιταλικά και βουλγαρικά. Ποιήματα της έχουν επίσης μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά και τουρκικά.

Συμμετείχε σε διάφορες ποιητικές συναντήσεις στην Κύπρο, Ελλάδα και Γαλλία.

Εργογραφία

  • «Ανάμεσα στο ζαφειρί και το γήινο»,  Εκδόσεις Σμίλη, 1996
  • «Συγκάτοικοι του Ορίζοντα», Εκδόσεις Σμίλη, 2000 (Η συλλογή αυτή έχει μεταφραστεί στα γαλλικά, «Cohabitants del’ horizon» στη σειρά για την Κυπριακή Λογοτεχνία του Πανεπιστημίου της Nancy 2)
  • «Στις γωνιές των λέξεων», Εκδόσεις Σμίλη 2008 (Η συλλογή αυτή έχει μεταφραστεί στα γαλλικά από τον Michel Volkovitch «Dans les recoins des mots Editions Circé, 2013)
  • «Παρενθέσεις και εισαγωγικά», Εκδόσεις Μελάνι, 2016 (Η συλλογή αυτή μεταφράστηκε στα ιταλικά «Parentesi e Virgolette»  από τον Vincenzo Rotolo στη σειρά για την ελληνική ποίηση του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Παλέρμο)

Δείγματα Γραφής

Χαρτογραφώ τοπία ψυχής

Χρονομετρώ στιγμές απόντων

Γράφω ένα ποίημα για το καλοκαίρι

το σβήνω και αρχίζω

μια ιστορία μικρού έρωτα

μεγάλης διάρκειας,

ίσως θα προτιμούσα ένα μεγάλο έρωτα

μικρής διάρκειας.

Μαζεύω από το πάτωμα μαυρόασπρες

φωτογραφίες που ξεκόλλησαν

από τ’ αλμπούμ του  ’60 ,

εδώ μια εκδρομή, εκεί ένα χαμόγελο.

Έπαψα να μετρώ τα χρόνια

είναι και οι ασκήσεις του μυαλού που με κουράζουν.

Μήνες τώρα

κυοφορώ ένα ποίημα.

Το βγάζω βόλτα

στην αγορά,

το αναμοχλεύω

στην κουζίνα.

Σαν τα παλιά χαλιά

το αερίζω στο μπαλκόνι,

αποτινάσσω τη σκόνη της σιωπής

και των βουβών βηματισμών

τ’ αποτυπώματα διαγράφω.

 

Στιγμές χαράς

το ντύνω γιορτινά.

 

Κάποτε πάλι με τη δική του

συντροφιά

μαζεύω λέξεις

στην ακροθαλασσιά.

Κι όταν η νύχτα

προχωρεί

στους στίχους του

μια φέτα από πανσέληνο

εισχωρεί.

 

Το ποίημα

κυματοθραύστης

της οργής

αγκαλιά

της θλίψης

λάμπα θυέλλης

στο σκοτάδι.

 

«Στις γωνιές των λέξεων» (Εκδόσεις Σμίλη, Αθήνα 2008)

Τα βράδια περιμαζεύει

πληγωμένα ποιήματα

στην άκρη του δρόμου.

Τυλίγει με επιδέσμους

τις λέξεις που αιμορραγούν.

Κλείνει  στα χέρια του

τα φαγωμένα νύχια τους.

Χτενίζει  τα γεμάτα λάσπη

μαλλιά τους.

Τις αγκαλιάζει  τόσο σφικτά

όπως τον πρώτο έρωτα

καλοκαίρι κοντά στη θάλασσα.

Κι ύστερα προσπαθεί μαζί τους

να διανύσει την απόσταση

από την ερημιά της θλίψης

στο λαμπροφόρο του αποσπερίτη.

 

«Παρενθέσεις και εισαγωγικά» (Εκδόσεις Μελάνι, 2016)

Πρωί και γράφει ένα ποίημα.

Το απλώνει στο παράθυρο

για να στεγνώσει,

όχι στον ήλιο όμως,

γιατί θέλει ακόμη να κρατήσει

λίγες σταγόνες από ενύπνιο

νύχτας που πέρασε περιπετειώδους.

 

Καθώς η μέρα προχωρεί

περιστέρια που περνούν

τσιμπολογούν το ποίημα.

Του αφαιρούν τα φωνήεντα

και όλα τα θαυμαστικά.

Τις παρενθέσεις και τα εισαγωγικά

αφήνουν ανέγγιχτα.

 

Το βράδυ επιστρέφει σπίτι,

μαζεύει το απλωμένο ποίημα

και κλείνει το παράθυρο.

Ίσως το ξαναγράψει αύριο…

Έχει πολλά παράθυρα η Ποίηση.

 

«Παρενθέσεις και εισαγωγικά» (Εκδόσεις Μελάνι, 2016)

Τούτη είναι μια άλλη Έγκωμη

που από δικό μας χέρι καταστράφηκε

σε εποχές που βιαστικά

μας έχουν προσπεράσει.

 

Στους δρόμους της έχουν χαθεί

αποτυπώματα από χλιμίντρισμα

στον καλπασμό αλόγων.

Σπασμένα σπίτια οι άνθρωποι στοιβάζουν.

Πέτρες και πλανταγμούς,

τσιμέντο κι αναστεναγμούς,

ξύλα, σιδερικά, κραυγές, γέλια, φωνές.

 

Χωρίς καρποφορία, η μοναχική ελιά

σε χρώμα άρρωστο πράσινο

δεν ασημίζει πια.

Κάποια πουλιά του έρωτα

σε κήπους αφιλόξενους

ακόμη επιμένουν

με φάλτσα τη φωνή να τραγουδούν.

 

΄Ανυδρο το πηγάδι

κι ο ανεμόμυλος που κάτω από τη σκουριά του

γράφει όνομα πόλης,

με τα φτερά να αγκομαχούν

ματαιοπονεί…

 

Κάποτε

πέρασε από εδώ η θάλασσα

στο δρόμο για τη Σαλαμίνα.

 

«Παρενθέσεις και εισαγωγικά» (Εκδόσεις Μελάνι 2016)